Zagadki programistyczne w procesie rekrutacji

David, którego nazwiska niestety nie znalazłem:

I remember the first time I interviewed for a front-end programming position and got asked how to do something in JavaScript on a white board. The specifics are vague, but it’s crystal clear how stupid it made me feel and how little it had to do with the actual job.

Nidgy nie uczestniczyłem (jeszcze) w procesie rekrutacji, więc cała moja wiedza opiera się na tym, co usłyszałem do innych ludzi. Ilekroć słyszałem, że ktoś musiał rozwiązywać jakieś abstrakcyjne problemy na kartce, szukałem sensu takiego rozwiązania. Nie wypowiadałem się jednak na ten temat, ponieważ nie miałem (nadal nie mam) w tym temacie żadnego doświadczenia.

Kiedy słuchałem jak wyglądają spotkania z kandydatami na developerów, nie byłem nawet pewny, czy dałbym radę napisać poprawny kod mając przed sobą tylko kartkę i długopis. W programowaniu jedną z lepszych rzeczy jest to, że widzimy od razu efekt działania naszego kodu. Jeśli coś jest nie tak, nie dzieje się nic strasznego. Wracamy do kodu szukamy miejsca, w którym nasze myślenie pobiegło złym torem. Kartka i długopis zabierają nam tę możliwość. Z tego samego powodu nie przepadam za rozwiązywaniem zadań z matematyki1 oraz nienawidzę sprawdzianów z informatyki (piszemy je często na kartkach) – mogę zrobić błąd i nawet o tym nie wiedzieć.

@holman:

I think programming riddles, games, and brain teasers are a great way to hire. First one to say “fuck this” and walk out gets the job.

Wpis trafił również na reddita, na którym poczytałem chwilę komentarze i wyłowiłem z nich coś takiego:

MpVpRb: I have been programming since 1971. Completed many successful projects. Was paid well by managers who wished they had more like me. Everyone I have ever worked with considers me to be a talented and effective programmer. I have never liked puzzles, riddles or any situation where I have to produce the correct answer quickly.

Cieszę się, że wciąż znajduję ludzi, którzy pomimo większego doświadczenia myślą podobnie jak ja.

  1. Pomijam już kwestię tego, że na matematyce ani nie rozwiązujemy czyichś problemów, ani nie tworzymy niczego nowego. Robimy dokładnie co w przeszłości robili w szkole nasi rodzice i dziadkowie. ↩